اشکم برای مسافرا و علی الخصوص دانشجوهای پرواز تهران کیف بند

نمیشه ...

من اغلب به چیزهایی که میخوام میرسم ولی خب چون جزئیات بایدها و

نبایدها رو ذکر نمیکنم ورژن ناقصی از اون چیز به سمتم میاد که نهایتا فقط

موجب سرخوردگی و دل شکستگیه :|

واقعا راسته که میگن به جزئیات و ابعاد آرزوهاتون با دقت فکر کنید و اونها رو

لحاظ کنید ...

این روزا از همیشه بهترم ... افسردگی ای که کم کم داشت چهره پیدا میکرد

تا تنها یک اسم مبهم تو لایه های پنهان وجودم نباشه ، رخت بسته و سفر کرده.

فقط گاهگاهی میاد و عرض اندامی میکنه ، قدر یه مهمون چای میخوره و

میره ...

اینجا مال لایه های پنهانی منه ... وقتایی که بیخود و بی جهت یا حتی کاملا

باخود و با جهت دلگیرم و دلگیر !

یادم نمیاد چی میخواستم بگم ... پس فقط این جمله رو وام میگیرم:

چرا نَگریَد چشم ...

منتظرم دوشنبه برم سر درس و کلاس .... دنیام رنگ و بوی تازه به خودش

بگیره... دلم خوشِ قهوه ی وقت برگشت بشه ... خلاصه انگیزه لازم دارم ..

روز از نو ، روزی از نو ..

یادم نمیاد کجا خوندم ، نوشته بود همه عادت میکنیم ولی فراموش نه ! همیشه فکر می کردم عادت کردن بدترین فرآیندیه که تجربه اش می کنیم .الان با تک تک سلول هام درک میکنم که عادت کردن بد نیست ، وقتی بد میشه ک

من اصولا در مواجهه با هر چیزی ، نسبت به بقیه حساس تر و احساساتی ترم. این به کنار ، ولی امروز ، بخشی از قلبم، که خواه ناخواه مثل هر آدمی که به نژاد و پیشینه اش علاقه داره ، که برای سرزمینم میتپه به درد